Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Πίσω απ’ το θάμβος της

Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι ο ποιητής είναι ένας εκλεκτός της Μοίρας, που δε χαϊδεύει ούτε και χαρίζεται σε πολλούς η Μοίρα. Κάποιος που κατάκτησε το πεδίο εκείνο απ’ όπου μπορεί «να λαλεί γλώσσας» και τα χείλη να διώχνουν τα λόγια πριν απ’ το λαιμό. Αυτονόητα, εκείνος που το καταφέρνει, έχει βρει και τον εαυτό του.
Λάθος. Να επικαλεστώ μία φράση κάποιου άλλου, που
σίγουρα είναι το πιο αμφιλεγόμενο, το πιο φορτωμένο φάν-
τασμα στους διαδρόμους του χρόνου μιας κουλτούρας 2000
ετών :
Αυτός ο κάποιος άλλος είναι ο Μεφιστοφελής.
Ο οποίος, στο Φάουστ του Γκαίτε λέει: Εκεί που περ-πατώ, εκεί που διαβαίνω μέσα στις μεγάλες φωτιές και τις
πελώριες φλόγες μου, εκεί είναι που βρίσκω τον εαυτό μου… τόσο μόνο.

Τον πιστεύω. Η ποίηση δεν είναι
μια εύνοια, μια ευλογία των ουρανών.
Αυτά δε φαίνονται με μία ματιά.
Τα βλέπουν μόνο εκείνοι που ξέ-
ρουν να κοιτάζουν τα πράγματα από
το τελευταίο παράθυρο.
Σίγουρος είμαι, ότι η Νάντια με καταλαβαίνει : «Κάθε
άγγελος είναι αποτρόπαιος».

Bίκτωρ Αναγνωστόπουλος - Μελκιάδες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου