Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Αητός στο σύρμα. (απάντηση)



Ούτε Καθαρά Δευτέρα να ήταν και πέταξε αυτή η ντελικάτη κυρία από ακριβή πορσελάνη έναν άσχετο, βρεμένο αητό σε έναν εξίσου αταίριαστο ουρανό. Τι κοκεταρία κι αυτή η Νάντια, να αποκηρύσσει με τέτοια ευκολία τις παραδοσιακές οικογενειακές, ηθικές και κοινωνικές αξίες ! Ευτυχώς που υπάρχουν μουσειακά άτομα, που μόνο στο κεφάλι τους τα δικαιούνται όλα. Ποια όλα ; Τις μικρές χαρές, τις μίζερες ηδονές και τις στενόχωρες διακοπές, τις υπολογισμένες μέχρι δεκάρας, που αποτελούν την ευτυχία τους. Και που, και αυτές, είναι ανίκανα να τις απαιτήσουν. Κανένα φευγαλέο απρόοπτο, καμία σωτηρία. Κι αν τους ψαλιδίζουν βάναυσα και συνεχώς το πενιχρό τους κεκτημένο, απλά μετά λύπης το δέχονται. Πώς αυτά μπορούν να καταλάβουν μια τέτοια ποίηση ;

Αμέλια Λατέρτσα, πιανίστα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου